Features - Belarus Exils
Belarus Exils - 17 bestanden
Wie kent Wit-Rusland, dat kleine land dat ingeklemd zit tussen Rusland en Polen aan de poorten van Europa, vaak omschreven als de "laatste Sovjet-dictatuur in Europa", maar dat de laatste tijd het toneel is geworden van ongekende demonstraties.
Ver weg van de mediaschijnwerpers staat deze kleine republiek al 26 jaar onder de naamloze dictatuur van president Loekasjenko, sinds de val van de muur in 1991.
Honderden politieke gevangenen, herhaaldelijke verkiezingsfraude, een gekneveld maatschappelijk middenveld en voortdurende schendingen van de mensenrechten: Wit-Rusland lijkt het enige land in het voormalige Sovjetblok te zijn dat de overgang naar de democratie volledig heeft gemist.
Om zijn macht te consolideren heeft Loekasjenko, een grillige president, niet geaarzeld om nostalgie te koesteren naar de USSR, waarvan hij beweert de erfgenaam te zijn. In feite leeft Wit-Rusland nog steeds in de Sovjettijd met zijn kolchozen en staatsbedrijven.
Hier lijkt de tijd stil te staan: gigantische lanen, standbeelden van Lenin of Stalin op elke straathoek, fervente patriotten die jaar na jaar de grote veldslagen van het Rode Leger naspelen in het "Stalinlinie"-complex, een openluchtmuseum dat gewijd is aan de grote uren van het communisme,
Er zijn echter nog steeds zakken met verzet, vooral in de jonge ondergrondse generatie. Geconfronteerd met de onmogelijkheid om dit tirannieke regime omver te werpen, geconfronteerd met de angst die hun leven beheerst, zijn veel jongeren hun land ontvlucht voor het naburige Polen, zoals Valentina, Julia, Hanna, Bohezina, alicia, microcobaque, alexandr, pavel, pamedor, alessia en andere.
Voor Polen is Europa, de democratie en vooral de vrijheid van meningsuiting al een feit. Hier kunnen jonge Wit-Russen eindelijk ademen en zich bevrijden van het trieste en grijze sovjetverleden, waarin ze hun hele leven hebben gebaad, maar dat voor hen geen betekenis heeft. Geboren na de perestrojka hebben ze de USSR nooit gekend en verwerpen ze deze waarden uit het verleden.
Dit fotoproject neemt daarom de vorm aan van tweeluiken die jonge ondergrondse Wit-Russen die hun land naar Polen zijn gevlucht, associëren met foto's van symbolen van het communisme die in Wit-Rusland zijn genomen. Dit werk wil dus de nadruk leggen op de kloof tussen een generatie en een regime dat zich richt op het verleden en de Sovjetchimera's, en een anti-systeem, anarchistische, punk- of hippiejongeren die zich resoluut richten op het Westen en wiens visie op de wereld het tegenovergestelde is van die welke in hun land wordt bepleit.
Veel van zijn "ballingen" zijn nog steeds bang, vooral om vanuit Wit-Rusland bekeken te worden, maar ze hebben allemaal vertrouwen in de toekomst en velen proberen van buitenaf te vechten. Met de toename van het aantal demonstraties tegen het regime van Loekasjenko, die nog nooit eerder is vertoond in Wit-Rusland, dat altijd een "verstandig" land is geweest, winnen velen de moed en de hoop terug en zijn ze er allemaal van overtuigd dat de recente gebeurtenissen de zaken op een of andere manier zullen veranderen.