Features - Belarus Exils
Belarus Exils - 17 bestanden
Belarus, ingeklemd tussen Rusland en Polen, wordt vaak omschreven als de laatste Sovjet-dictatuur in Europa. Maar sinds de frauduleuze presidentsverkiezingen is het land het toneel is geworden van ongekende demonstraties.
Sinds de val van de Muur in 1991gaat de republiek gebukt onder de naamloze dictatuur van president Loekasjenko.
Er zijn honderden politieke gevangenen, herhaaldelijke verkiezingsfraude, een gekneveld maatschappelijk middenveld en voortdurende schendingen van de mensenrechten: Wit-Rusland lijkt het enige land in het voormalige Sovjetblok te zijn dat de overgang naar de democratie volledig heeft gemist.
Loekasjenko beweert de erfgenaam te zijn van de de USSR, om zijn macht te consolideren heeft maakt hij gebruik van nostalgie naar vroeger tijden. In feite leeft Wit-Rusland nog steeds in de Sovjettijd met zijn kolchozen en staatsbedrijven.
Hier lijkt de tijd stil te staan: gigantische lanen, standbeelden van Lenin of Stalin op elke straathoek, fervente patriotten die jaar na jaar de grote veldslagen van het Rode Leger naspelen in het openluchtmuseum dat gewijd is aan de glorietijd van het communisme.
Er is echter nog steeds verzet, vooral in de jonge, alternatieve generatie. Geconfronteerd met de onmogelijkheid om dit tirannieke regime omver te werpen, geconfronteerd met de angst die hun leven beheerst, zijn veel jongeren hun land ontvlucht naar het naburige Polen, zoals Valentina, Julia, Hanna, Bohezina, Alicia, Alexandr, Pavel, Pamedor, Alessia en andere.
Polen is voor hen Europa, democratie en vooral vrijheid van meningsuiting. Hier kunnen jonge Wit-Russen eindelijk ademen en zich bevrijden van het trieste en grijze sovjetverleden, waarin ze hun hele leven hebben gebaad; maar dat voor hen geen betekenis heeft. Geboren na de perestrojka hebben ze de USSR nooit gekend en verwerpen ze deze waarden uit het verleden.

Dit fotoproject neemt daarom de vorm aan van tweeluiken waarbij jonge ondergrondse Wit-Russen die naar Polen zijn gevlucht, gecombineerd worden met foto's van symbolen van het communisme die in Wit-Rusland zijn genomen. Dit werk wil dus de nadruk leggen op de kloof tussen een generatie en een regime dat zich richt op het Sovjetverleden, en een anti-systeem, anarchistische, punk- of hippiejongeren die zich resoluut richten op het Westen en wiens visie op de wereld het tegenovergestelde is van die welke in hun land wordt bepleit.
Veel van de ballingen zijn nog steeds bang, vooral om vanuit Wit-Rusland bekeken te worden, maar ze hebben allemaal vertrouwen in de toekomst en velen proberen van buitenaf te vechten. Met de toename van het aantal demonstraties tegen het regime van Loekasjenko, die nog nooit eerder is vertoond in Wit-Rusland, winnen velen de moed en de hoop terug en zijn ze er allemaal van overtuigd dat de recente gebeurtenissen de zaken op een of andere manier zullen veranderen.