Features - De gevolgen van toerisme in Cambodia
De gevolgen van toerisme in Cambodia - 73 bestanden
Van alle toeristen die Angkor bezoeken, komt meer dan de helft uit Aziatische landen. Zuid Korea en Japan voeren de lijst aan, gevolgd door Taiwan en Thailand. Werden de tempels in de beginjaren van het toerisme vooral door individuele reizigers bezocht; tegenwoordig zijn zij het decor voor groepsreizen. Terwijl westerse bezoekers meest individueel naar Cambodja reizen, komt het gros van de Aziaten in groepsverband. Geen wonder dus dat de grote bouwprojecten mikken op de massa's uit het Oosten; veel van de middenklasse hotels die aan National Road No. 6 verrijzen, zijn bedoeld voor in Japan of Korea geboekte groepstours. Met een gemiddelde prijs van 75 dollar per nacht, laten westerse backpackers deze hotels links liggen. In Raffles Grand Hotel d'Angkor zijn prijzen van 1000 US dollar per nacht geen uitzondering.
Het toerisme naar Angkor zorgt voor veel werkgelegenheid. Niettemin is er veel concurrentie op de arbeidsmarkt. Het toerisme trekt ook mensen uit andere delen van Cambodja naar Siem Reap. Jonge mannen vinden meest werk als taxichauffeur; hetzij met een brommer, tuktuk of auto. Meisjes en jonge vrouwen werken in de horeca, handel, bouw of in de schoonmaakbranche. En ook in de massagebranche: "Seeing Hand" biedt blinden en slechtzienden de mogelijkheid in een inkomen te voorzien door hen op te leiden als masseur.

Steeds vaker wordt Angkor Wat gebruikt als decor voor concerten, dans- of theatervoorstellingen. Voorafgaand aan het evenement wordt het omliggende gebied met insecticide bewerkt teneindehet publiek te vrijwaren van muggenbeten.

De pier bij Phnom Krom is de aankomstplaats voor de boot uit Phnom Penh. Slechts enkele meters breed, strekt zich over grote afstand een modderig dijkje uit waaraan honderden gezinnen wonen. Gehuisvest in gammele, halfopen hutjes van stokken, rottend palmblad en plastic zakken, proberen zij te overleven op wat in de toeristensector het Boat Station wordt genoemd. Aan de dagelijkse invasie van toeristen hebben zij part nog deel. Wel is hun kleine stukje vaste grond voor korte tijd het toneel van trekken, duwen, bieden en afdingen. ‘Motodop’-chauffeurs, maar ook meer en meer bezitters van een auto, pikken er hun klanten op, hopend op een commissie van het guesthouse of hotel.

Culturele aanpassing blijkt vaak een zaak van eenrichtingsverkeer. Hoewel de tempels door Cambodjanen als heiligdom worden beschouwd, wordt toeristen meestal geen strobreed in de weg gelegd, ook niet als ze zich ongepast kleden of gedragen. Economische afhankelijkheid speelt hierin een belangrijke rol.

De meeste souvenirstalletjes op de centrale markt van Siem Reap zijn te vinden aan de buitenrand van het complex. Wie hier snuffelt tussen de overvloed aan houtsnijwerk, Cambodjaans antiek, textiel, boeken en prullaria, blijft nooit ongezien: souvenirjagers krijgen onherroepelijk te maken met de minst fortuinlijken van het land, de bedelaars. Vrijwel zonder uitzondering slachtoffer van een landmijn, zijn zij levende getuigen van Cambodja's gewelddadige geschiedenis. De meesten verloren een hand of been, sommigen zelfs zeer recent.
Voor veel landmijnslachtoffers ontbreekt elk perspectief. Dakloos, ongeschoold en niet in staat lichamelijk werk te doen, zijn ze vaak veroordeeld tot een bedelend bestaan. Sommigen proberen zich te ontworstelen aan deze vicieuze cirkel en starten een handeltje in ansichtkaarten of kleine souvenirs. Anderen vinden onderdak bij het Cambodian Landmine Museum and School.