Features - Met God en bijrijder door Guatemala
Met God en bijrijder door Guatemala - 16 bestanden
De bus is een van de levensaders van de Guatemalteekse maatschappij: het grootste deel van het openbaar vervoer bestaat uit bussen. Het busvervoer biedt niet alleen werk aan chauffeurs en hun assistenten en de talloze verkopers die zij laten meereizen, maar ook aan de mecaniciens, elektriciens, lassers en schilders die de tweedehands Amerikaanse schoolbussen waaruit de busvloot grotendeels bestaat, omtoveren tot kleurrijke camionetas. Of, zoals ze in de volksmond heten, de chicken bus, omdat er in principe alles in wordt vervoerd: personen, goederen en zelfs kippen. En dat in enorme hoeveelheden: er kan altijd nog wel iemand of iets bij, in of op een Guatemalteekse bus.
Voor het vervoer over de bergen krijgt de bus een krachtiger motor. Voor bagage wordt een dakrek met ladder opgeschroefd. Als er geld is, wordt de bus van buiten versierd in uitbundige kleuren en met veel chroom. Daaruit moeten de reizigers concluderen dat er ook geld is voor onderhoud en dat deze bus dus veilig is. Elke bus reflecteert de persoonlijke stijl van de eigenaar-chauffeur. Motieven kunnen de liefde zijn, machismo, religie of nationale trots. Vaak worden er ook spreuken op geschilderd, die bescherming afroepen van een hogere macht voor diegenen die meerijden: Jehova es mi pastor (De Heer is mijn herder); Dios mio ayudame (mijn God help mij). Geen overbodige luxe gezien de rijstijl van menig chauffeur en de conditie van de wegen.

Tijdens de verkiezingscampagne werd het busvervoer ook een politiek wapen: ruim veertig buschauffeurs werden vermoord. De daders namen meestal niet de moeite hen te beroven, wat doet vermoeden dat de moorden deel uitmaakten van een morbide politieke intimidatiestrategie. De meeste mensen in Guatemala zijn straatarm en nemen de bus, zo komt het geweld dichtbij.
De pilote (buschauffeur) wordt tijdens de rit bijgestaan door een ayudante (assistent). Deze verkoopt de kaartjes aan boord. Roept bij bushaltes luidkeels de bestemming om passagiers te werven: "Guate, Guate, Guate!!!". Klimt, ook terwijl de bus 60 km per uur rijdt over een bergweg vol haarspeldbochten, op het dak om bagage vast te binden. En hangt uit de deur om tijdens inhaalmanoevres als het tweede paar ogen van de chauffeur de dode hoek in de gaten te houden.

In Guatemala is de bus ook een soort rijdende winkel. Chauffeurs nemen onderweg handelaren van allerlei pluimage mee. Die proberen hun waren te verkopen en de pilote en zijn ayudante pikken een graantje mee in de vorm van een gratis lunch. Uitgehandeld stapt de verkoper tientallen kilometers verderop weer uit en wacht op een nieuwe rijdende markt.
De chauffeur van bus Gladys heeft een afspraak met drie verkoopsters van warme tortilla's met dampende vulling, gekoelde flesjes agua pura (gezuiverd drinkwater), blikjes frisdrank en frisse stukken watermeloen. De dames stappen heupwiegend in, terwijl ze de koopwaar in rieten manden op hun hoofden balanceren. Ze hebben hun gezichten flink opgemaakt en dragen korte rokjes met daaroverheen kokette witte schortjes. Als drie sirenes proberen ze de passagiers tot koop te verleiden. Wulps zijn ze met hun uitdagende dijen, borsten en eetbare lekkernijen.

In het stadje Salamá nemen de chauffeur en zijn assistent een lunchpauze. Ze gaan op de stoep naast de bus zitten eten in het gezelschap van een hunkerende zwerfhond. Terwijl zij dat doen, stapt een evangelist de bus in die met een dikke bijbel in de hand direct fanatiek begint te prediken. De vonken spatten eraf, hel en verdoemenis dreigen als niet gauw iedereen zijn leven betert; én vrouwen de broek afzweren; én de corruptie ophoudt! Ondertussen stapt er ook een snoepverkoopster in; een krantenverkoper en diverse nieuwe passagiers, die de prediker net als de meeste inzittenden straal negeren. Als de woordverkondiger is uitgestapt gaat de bus verder over de slingerende bergwegen.

Bij deze fotoserie is een langer geschreven verhaal beschikbaar van 1193 woorden