Features - Tales of blue yesterdays
Tales of blue yesterdays - 19 bestanden
Tijdens haar jeugdjaren verdiepte Amandine Besacier zich in het werk van Alfred Hitchcock, Gregory Crewdson en Edward Hopper. Ze ontwikkelde een voorkeur voor de Amerikaanse cultuur en esthetiek van na de Tweede Wereldoorlog: een plek waar het leven eenvoudig, gul, bijna perfect lijkt; wat leidt tot de gedachte dat iets dat zo goed is, niet echt kan zijn.

Ze verbeeldt de verhalen van vrouwen en meisjes uit deze verdwenen wereld, heldinnen van hun eigen, bedrieglijk alledaagse, leven. Elk beeld is een scène uit een fictief leven, zorgvuldig geënsceneerd, het is het resultaat van vele uren styling en lokatie scouting.

De heldinnen zijn anonieme archetypen - de moeder, de vrouw, de cheerleader. Amandine laat ze zien op het hoogtepunt van de spanning zonder dat de heldinnen weten wat ze te wachten staat. Deze beelden zijn een weerspiegeling van een vluchtig en terugkerend gevoel, de tijd tussen twee ademhalingen, in een oogwenk lopen ze uit de pas met de wereld om ons heen.

Deze diep nostalgische foto’s weerspiegelen een tijdperk dat Amandine niet zelf heeft meegemaakt, en zijn een echo van het tijdstip in de geschiedenis waarop de vrouwen begonnen te emanciperen.

Voordat je vrij kan zijn, moet je je ervan bewust zijn dat dingen niet zijn zoals ze zouden moeten zijn. Het is dat moment van intense twijfel waarin alles rond het personage vloeibaar is. Een moment van eenzaamheid gemengd met melancholie, waar het comfort van het verleden niet meer gewaarborgd is en waarbij een goede afloop niet gegarandeerd is.